Şüpheli kadın ölümlerinde asıl karartma, coğrafyada değil, devletin kendi aygıtlarında, soruşturma süreçlerinde, kolluk ve yargı pratiklerinde gerçekleşiyor.
Türkiye’de kadın ölümlerine ilişkin yürütülen soruşturmalarda, “gizlilik kararı” uygulamalarının, soruşturma ve yargılama sürecinin kadının “intihar etti” tezi üzerinde yoğunlaşmasındaki artış dikkat çekmektedir. Bu metin, Gülistan Doku, Pınar Bulunmaz (Sevim) ve Rojin Kabaiş dosyaları üzerinden, gizlilik kararlarının intihar kisvesi altında etkin soruşturma yükümlülüğü ile nasıl çeliştiğini ve cezasızlık pratiğine nasıl hizmet ettiğini incelemeyi amaçlamıştır.
Metin, üç güncel dava dosyasında ortaklaşan soruşturma pratiklerini karşılaştırmalı olarak ele almakta, gizlilik kararlarının delil koruma işlevi yerine, şüphelilere zaman kazandıran bir mekanizma olarak işleyip işlemediğini tartışmaya açmaktadır.
Kadın cinayetlerinin ve şüpheli kadın ölümlerinin ‘olay yeri’ uzun süredir evlerin sınırlarını aştı; baraj gölleri, nehir kenarları ve hareket halindeki aracın dar alanları da kadınların öldürüldüğü ya da kaybolduğu mekanlar haline geldi. Su, sadece bedeni değil, gerçeği, delilleri de görünmez kılan bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Ancak asıl karartma, coğrafyada değil, devletin kendi aygıtlarında, soruşturma süreçlerinde, kolluk ve yargı pratiklerinde gerçekleşiyor.
Gülistan Doku’dan Rojin Kabaiş’e, Pınar Bulunmaz’a uzanan bu acı süreç, münferit kayıp hikayeleri değildir. Bu dosyalarda, failin devletle ilişkisi nedeniyle korunup korunmadığı, kolluk ve yargı mekanizmalarının aynı cezasızlık senaryosu içinde hareket edip etmediği sorusu artık kaçınılmaz.
Dosyalara erken aşamada getirilen gizlilik kararları, delillerin bozulması, karartılması ve şüphelilerin lehine zaman kazanılması için işleyen sistematik bir yönteme dönüşüyor. Bu kararlar, kamuoyunu, aileleri, kadın örgütlerini dosyadan uzaklaştırırken, şüphelilerin hareket alanını genişletmiş, soruşturmanın yönünü “intihar” anlatısı etrafında kilitlemiştir. Gizlilik burada bir koruma değil, eril şiddetin aktif bir örtbas aracına dönüşme kaygısı sık sık kamuoyunda dile getiriliyor.
İstanbul Sözleşmesi’nden “aile değerleri” gerekçesiyle çekilen bu ülkede, ironik olan ise, bu üç dosyada adalet mücadelesini ayakta tutanlar, devletin kutsallaştırdığı aile değil, kızları için susmayan, etkin soruşturma için kapı kapı dolaşan, kamuoyu oluşturmaya çalışan ailelerdir. Devlet geri çekilirken, adalet talebinin yükü ailelerin ve kadın örgütlerinin omuzlarına bırakılmış ve kadın örgütleri adeta adaletin son kalesi haline gelmiştir. Oysa ailesi olmayan, ailesi tarafından yalnız bırakılan ya da ailesi eliyle öldürülen kadınlar için bu ülkede adalet neredeyse tamamen erişilmez hale geldi.
Gülistan Doku dosyası: Polis yakını olmanın ayrıcalığı mı?
21 yaşındaki üniversite öğrencisi Gülistan Doku, 5 Ocak 2020’de kayboldu. Aradan geçen altı yılda Gülistan’ın akıbetine dair bir bilgiye ulaşılamazken dosyasına konulan gizlilik kararı halen devam etmekte. Baş şüpheli, son görüştüğü kişi olan Zainal Abarakov’du. Ancak soruşturmanın başından itibaren yasa dışı bir koruma kalkanı adeta devreye girdi: Abarakov’un üvey babası, o dönem Tunceli Asayiş Şube Müdürlüğü’nde görevli bir polis memuruydu (Karakaş, 2020).
Ayrıcalıklı muamele: Abarakov’un ifadesi, Doku Ailesinin uyarılarına rağmen “şüpheli” değil, “bilgi sahibi” sıfatıyla alındı ve hemen serbest bırakıldı.
İntihar Mektubu yalanı: Gülistan Doku’nun avukatları ısrarla karşı dursalar da devlet, soruşturmanın başından itibaren “Gülistan intihar etti, baraj gölüne atladı” tezine sarıldı. Abarakov üzerindeki şüpheleri dağıtmak için, polis olan üvey baba ve soruşturma makamları “intihar mektubu bulduk” bilgisini yaydı. Oysa bu “mektup”, Gülistan’ın bir yıl önce arkadaşlarıyla şakalaşırken yazdığı, olayla ilgisiz eski bir nottu (Bianet, 2020). Bu, soruşturmanın daha en başta cinayeti gizleyip olayı intihar gibi gösterme üzerine kurgulandığının en büyük kanıtıdır.
Delil karartma: Şüphelinin evini ve hareketlerini gören MOBESE kameralarının “arızalı” olduğu söylendi, ancak daha sonra kameraların çalıştığı, ancak görüntülerin dosyaya girmediği iddiaları gündeme geldi. HTS kayıtları, Abarakov’un ifadesinin aksine (uyuduğunu söylemişti), telefonunun aktif olduğunu ve hareket halinde olduğunu gösterdi (Politika Haber, 2022). Normal bir vatandaş bu çelişkiyle anında tutuklanırdı; ancak Abarakov için savcılık bu durumu “tutuklama nedeni” saymadı. 700 saatlik MOBESE görüntüleri ancak Gülistan kaybolduktan beş yıl sonra dosyaya konuldu (Artıgerçek, 2025).
Pınar Bulunmaz dosyası: Failin elbirliğiyle delil yok etme girişimi
28 yaşındaki hemşire Pınar Bulunmaz, evli olduğu infaz koruma memuru Rıdvan Bulunmaz tarafından telefonla aranmış ve bu aramadan sonra kameralardaki görüntülerde can havliyle kendini sokağa atıp kaçarken, Rıdvan Bulunmaz tarafından zorla arabaya bindirilmiş ve daha sonra Pınar kalbinden vurularak ölmüştür (Kepenek, 2025).
Cinayet sonrası suç ortaklığı: Ağır yaralanan Pınar’ı, Rıdvan Bulunmaz, hastaneye götürmek ya da ambulansı aramak yerine, kendi ailesinin evine götürmüştür. İnfaz koruma memuru olması nedeniyle adliye ve kolluk mekanizmasını tanıyan, sistemin nasıl işlediğini bilen Rıdvan Bulunmaz ve ailesi el birliğiyle kanları temizlemişler. Kameralara yansıyan bu kritik 10 dakika boyunca, Pınar arabada can çekişirken, Rıdvan Bulunmaz daha sonra kıyafetlerini değiştirmiş ve ellerini yıkayarak kanıtları yok etmenin telaşındadır.
Adli absürtlükte ısrar: Rıdvan Bulunmaz ve abileri ancak delilleri kararttıktan sonra Pınar’ı kendi çalıştığı hastaneye acele etmeden götürmüşler ve Pınar orada hayatını kaybetmiştir (Kepenek, 2025). Fail, savunmasında yine erkek adaletin klasik söylemine sığınmıştır: “Pınar intihar etti, engelleyemedim”.
Savcılığın imtinası: Adli Tıp Kurumu raporu, Pınar’ın vücudundaki darp izlerine rağmen intiharda ısrar etmiş. Hacettepe Üniversitesi Adli Tıp raporu ise, Pınar’ın vücudundaki darp izleriyle beraber, dar alanda bir kadının eşinin silahını alıp, iki eliyle silahı tutup kendini vurmasının ve silahın düşüş açısı nedeniyle kriminal açıdan hayatın olağan akışına aykırı olduğunu açıkça belirterek, intihar olmadığını net bir dille rapora eklemiştir (Nazlıer, 2025).
Cezasızlık ödüle mi dönüştü?: Rıdvan Bulunmaz’ın beylik tabancasıyla şüpheli şekilde ölen Pınar için “intihar” argümanında ısrar edilse de silah, poşete sarılı şekilde arabanın ön koltuğunun arka cebinde bulunmuştur. Çelişkili ifadesi ile beraber, kanıt karartma çabasına rağmen elinde barut izi bulunmuş, “eşini kasten öldürmek” şüphesiyle tutuklu iken, olaydan yaklaşık üç ay sonra ortaya çıkan, çelişkili ifade veren tanığın “Pınar intihar etti, ben gördüm” beyanına dayanarak, Rıdvan Bulunmaz hakkında önce ev hapsi, ardından haftada iki defa imza vermek üzere adli kontrolle serbestlik kararı verilmiştir. Bahsi geçen tanık, ifade vermeden önce erkeğin ailesiyle defalarca telefon görüşmesi yapmış ve bu görüşmeler dosyaya eklenmiştir (Demir, 2025). Rıdvan Bulunmaz, serbest bırakıldıktan sonra “ben sıkıldım, tatile gideceğim” diyecek kadar rahattır. Bu durum, cezasızlığın bir zırh haline geldiğini tescilliyor.
Gizlilik Kararı: Suçlulara zaman kazandıran yargı sopası mı?
Devletin yansıttığı karanlık tabloda; İstanbul Sözleşmesi’nden çekilen el ile gizlilik kararını imzalayan elin aynı olduğu görülmektedir. Gizlilik kararları, delilleri korumak için değil, aileyi susturmak ve deliller karartılırken, faillere zaman kazandırmak için kullanılan adeta bir yargı sopasına dönüşmekte.
Rojin Kabaiş: DNA gerçeği gizliliği yırttı
21 yaşındaki üniversite öğrencisi Rojin Kabaiş, 27 Eylül 2024’te kayboldu ve cesedi 18 gün sonra Van Gölü kıyısında bulundu. Nebioğlu’nun haberine göre dosya en başından itibaren “intihar denilerek kapatılmaya çalışılıyordu. Uygulanan gizlilik kararı, ailenin ve kadın örgütlerinin “bu bir intihar değil” feryadını görmezden gelmeyi sağlıyor. (Nebioğlu, 2025).
Gizlenen gerçek mi?: Dosyadaki gizliliğin kalkmasıyla, Adli Tıp Kurumu’nun nihai raporu ortaya çıkmıştır. Rojin’in bedeninde iki farklı erkeğe ait DNA profili tespit edilmiştir (Özkan, 2025).
İntihar tezine bilimsel red: Bu bilimsel bulgu, olayın “yalnız başına gidip intihar etme” vakası olmadığını, olay anında veya öncesinde Rojin’in yanında başkalarının olduğunu kanıtlayarak “intihar” tezini neredeyse tamamen çürütmüştür.
Zaman kazanma şüpheleri: DNA bulgusunun bu kadar geç çıkması ve “ayrım yapılamadı” denmesi, delillerin kaybolması için zaman kazanıldığı şüphesini artırmıştır. Kamuoyunda, gizlilik kararının, yurtta güvenlik görevlisi olarak çalıştığı iddia edilen erkekleri korumak ve yurt dışına gitmeleri için zaman kazandırmak amacıyla alındığı yüksek sesle dile getirilmiştir. Bunun üzerine bu tartışmalara konu olan sosyal medya platformlarına erişim engeli kararı getirilmiştir (JINNEWS, 2025).
Rojin Kabaiş dosyasında “intihar” kılıfı, DNA bulgusuyla yırtılmış durumdadır. Bu gelişme, “gizlilik kararları failleri koruyor” tezinin en somut, en taze ve en acı kanıtı olmaktadır. Hatta Kabaiş ailesi, Rojin’in cinsel saldırıya maruz kaldıktan sonra öldürüldüğü ihtimali üzerinde duruyor.
Cezasızlığın örgütlenmesi ve İstanbul Sözleşmesi’nden çekilmenin ağır bedeli ve Anayasal yükümlülükler
Bu davalar, devletin Anayasal ve uluslararası yükümlülüklerini nasıl hiçe saydığının kanıtlarıdır. İstanbul Sözleşmesi’nin temel direği olan ‘Etkin Soruşturma Yükümlülüğü’nün, bu üç dosyada da kasten ve sistematik bir şekilde ihlal edildiği görülmekte. Bu yükümlülük Anayasanın 17. Maddesi kapsamında, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve Anayasa Mahkemesi içtihatlarıyla yerleşmiş bir devlet yükümlülüğüdür.
Kadınlar, ülkenin nüfusunun yaklaşık %49.8’ini oluştururken; oyların ve vergilerin yarısını veren vatandaşlardır. Buna rağmen, devletin kendi yurttaşının yarısını bu denli bir rahatlıkla faillere feda edebilme, ölümlerini örtbas edebilme ve adaleti erteleme pratiği, erkek adalet sisteminin en vahşi yüzüdür.
Üniformalı dokunulmazlık ve cinayeti gizleme tertibatı
Türkiye’de, erkek beyanının ‘kutsal’, kadın beyanının ise ‘şüpheli’ sayıldığı bir düzende; fail üniformalı ya da üniformalı bir tanıdığı varsa, adalet saraylarının birer aklama merkezine dönüştüğü görülüyor.
Gülistan’ın dosyasında polis yakınının delil karartma çabası, Pınar’ın dosyasında erkeğin Pınar’ı hastaneye götürmeyerek ölüme sebebiyet vermesi, dosyada bulunan kamera kayıtlarında erkek ve ailesinin kanıtları yok etme çabasını görmeyip, yargının bilimsel gerçeği reddederek üniformalı faili 19 ay boyunca serbest bırakarak, aşiret ya da siyasi nüfuzunu kullandığı iddialarıyla beraber, delilleri yok etmesi, tanıklara baskı yapması veya susturması için adeta fırsat vermiştir. Rojin Kabaiş dosyasında ise, eğer etkin soruşturma ilk günden yapılsaydı, o DNA örnekleri tazeyken şüphelilerle eşleştirilebilirdi. Aradan geçen bir yıl, faillere izlerini kaybettirme fırsatı sunmuştur. Bunlar, yargı sisteminin münferit hataları değil, cezasızlığın adım adım nasıl örgütlendiğini gösteren politik tercihlerdir. Bu tercihler, üniformalı ya da nüfuzlu erkeği koruma hedefiyle, yargısal imkansızlıklar yaratmak üzerine kuruludur.
Bizim feryadımız, münferit birer ‘aile acısı’ olarak yaftalanamaz; bu, kadınların can güvenliğinin devlet tarafından kurban edildiği gerçeğidir. Biz kadınlar politik olarak dışlanıyoruz. Kadın cinayetleri dosyaları etkin soruşturmalarla kapanmıyor, aksine dosyalar etkisizleştirilerek kapatılıyor. Dosyalara getirilen gizlilik kararları erkek şiddetinin bir örtbas yöntemine dönüşüyor. Bu dosyalar kapatılmayacak, unutturulmayacak. Erkek adalet sistemi adaleti sağlamayacak olsa da; adaleti, sokağa çıkan, söz kuran ve yargı sopasına rağmen gerçeği haykıran kadınlar sağlayacaktır. Biz, o suyun altındaki gerçeği, gizlilik kararlarının ardındaki suç ortaklığını ifşa etmeye devam edeceğiz.
Mezar sessizliği değil, etkin soruşturma.
Kaynakça
Artıgerçek (2025, 31 Ekim). Gülistan Doku soruşturması: 700 saatlik ek görüntü dosyaya girdi. https://artigercek.com/guncel/gulistan-doku-sorusturmasi-700-saatlik-ek-goruntu-dosyaya-girdi-339454h
Bianet (2020, 7 Nisan). Gülistan Doku’nun avukatı: Bazı haberlerle kamuoyu yanıltılıyor. https://bianet.org/haber/gulistan-doku-nun-avukati-bazi-haberlerle-kamuoyu-yaniltiliyor-222594
Birgün (2026, 5 Ocak). Gülistan Doku 6 yıldır bulunamadı. https://www.birgun.net/haber/gulistan-doku-6-yildir-bulunamadi-681724
Demir, S.N. (2025, 16 Ocak). 3 ay sonra serbest bırakılmıştı: Pınar Bulunmaz’ın şüpheli ölümünde yeni gelişme. 12punto. https://12punto.com.tr/gundem/3-ay-sonra-serbest-birakilmisti-pinar-bulunmazin-supheli-olumunde-yeni-gelisme-69162
Halk TV (2020, 20 Haziran) Abarakov’un yazışmaları incelenmemiş. https://halktv.com.tr/gundem/abarakovun-yazismalari-incelenmemis-427607h
JINNEWS (2025, 26 Eylül). Rojin Kabaiş dosyası mecliste: Gizlilik kararı neden kaldırılmıyor? https://jinnews.net/SIYASET/content/view/264394
Karakaş, B. (2020, 10 Şubat). Gülistan Doku soruşturması: Şüpheli yine ifade verdi. Deutsche Welle. https://www.dw.com/tr/gülistan-doku-soruşturması-şüphelinin-bir-kez-daha-ifadesi-alındı/a-52330330
Kepenek, E. (2025, 27 Şubat). Görüntüler dosyada: Pınar Bulunmaz koşarak kaçtı, sanık takip etti. Bianet. https://bianet.org/haber/goruntuler-dosyada-pinar-bulunmaz-kosarak-kacti-sanik-takip-etti-304942
Kepenek, E. (2025, 6 Mart). Pınar Bulunmaz’ın ölümünde delil karartma görüntüleri dosyada. Bianet. https://bianet.org/haber/pinar-bulunmazin-olumunde-delil-karartma-goruntuleri-dosyada-305154
Nazlıer, E. (2025, 12 Temmuz). Adli Tıp “Pınar Bulunmaz’ın intihar ettiğine dair bilimsel delil yok” dedi. Ekmek ve Gül. https://www.ekmekvegul.net/gundem/adli-tip-pinar-bulunmazin-intihar-ettigine-dair-bilimsel-delil-yok-dedi
Nebioğlu, N. (2025, 18 Ocak). Erkek egemen adalet kıskacında şüpheli kadın ölümü: Rojin Kabaiş. Kadın Dayanışması. https://www.kadindayanismasi.net/index.php/2025/01/18/rojin-kabais/
Özkan, G. (2025, 13 Ekim). Rojin Kabaiş dosyasında Adli Tıp Kurumu’ndan yeni rapor talep edilecek. Bianet. https://bianet.org/haber/rojin-kabais-dosyasinda-adli-tip-kurumu-ndan-yeni-rapor-talep-edilecek-312520
Politika Haber (2022, 18 Mart). Zainal Abarakov’un çelişkilerle dolu ifadesi. https://politikahaber.com/zainal-abarakovun-celiskilerle-dolu-ifadesi/
